|
JUHANI AHVENJÄRVI TUA FORSSTRÖM JOUNI INKALA RIINA KATAJAVUORI JYRKI KIISKINEN LAURI OTONKOSKI HELENA SINERVO EIRA STENBERG SIRKKA TURKKA MERJA VIROLAINEN |
 |
 |
 |
MERJA VIROLAINEN (b. 1962) has published four collections of poems, Hellyyttäsi taitat gardenian (Because of Your Tenderness You Break a Gardenia, 1990), Tervapeili (Tar Mirror, 1995), Pilvet peittävät sisäänsä pilvet (Clouds Encompass Clouds, 2000) and Olen tyttö, ihanaa! (I'm a Girl, Wonderful!, 2004). She has also written a book about shamanism and witchcraft and a play called Täyttymyskomedia (Fulfilment Comedy, 1993). Virolainen has also worked as translator, translating Keats, Shelley, Dickinson and Indian modern poetry among others.
|
 |
THE ROUGH FRICTION OF OPPOSITES |
 |
 |
|
Am Hobel des Zimmermanns ringeln sich Späne, gedrillten Faden führt die Nadel Stich um Stich in den Stoff. Bald schlängelt auf dem Musselin sich die Ranke, der Ton auf der Scheibe stellt von Drehung zu Drehung mehr als Kelch sich dar. Im Kern jeder Zelle vereint zur Spirale sich Base mit Base, das Blut bei jedem Umlauf spült den runtergekommensten Hafen noch: Schiffe löschen ihre Last, die Passagiere wechseln, im Kielwasser wirbeln Malaria, Babesia, Borrelia, Ebola. Schiff um Schiff legt an, wird geleert, gefüllt. Eine Prise Panama bringen sie, ein wenig Assam, Madeira, Banane und Tee und Wein und Loppi-Kartoffel tanzen ihre Orgien in meinen Hafenspelunken, lieben sich, kriegen Kinder: meine Nägel wachsen im selben Tempo wie die Kontinentalplatten in ihrem Tanz sich drehen voreinander weg, aufeinander zu, der Grund des Atlantiks reißt auf, Feuer sprüht aus den tiefsten Gräben des Meeres, am anderen Ende des Erdteils erzittern Gebirge, krümmen Gesteine sich auf, ein Beben schleudert, eine Handvoll Späne, ein Dorf in die Luft.
|
|
|
 |
 Ich spiele Kaufmann
Durch die Ritzen der Bretterwand
„Er hat die Welt überwunden!“
Zuschlagen mit dem Stein
Ich sinke
Am Hobel des Zimmermanns ringeln...
Bärenpark
Der picklige Narziß hat, scheint’s
Nachts, zur hellsten Zeit des Tages
Du, mein Verstand, scher dich fort
Oma, du hißtest dein Seidenpapie...
Scheu kreist sie um sich selbst
In der Lederjacke gegen das Herz
Am Storchenhals gleiten Finger...
|